วีดิโอโลก ดาราศาสตร์

ดูดาวพลูโต

ระบบสุริยะโฉมใหม่

ระบบสุริยะ

     จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ระวังสับสนกับ จักรวาล

ระบบสุริยะ

ภาพแสดงดาวเคราะห์และดาวเคราะห์แคระในระบบสุริยะ โดยย่อขนาดของดาวตามอัตราส่วนจริง แต่ระยะห่างระหว่างดาวไม่ใช่อัตราส่วนจริง
อายุ	4.568 พันล้านปี
ที่ตั้ง	เมฆดวงดาวท้องถิ่น, ฟองท้องถิ่น,แขนของเทพนิยาย, ทางช้างเผือก
มวลของระบบ	1.0014 มวลสุริยะ
ดวงดาวที่ใกล้ที่สุด	ระบบพร็อกซิมาคนครึ่งม้า (4.22 ปีแสง), ระบบอัลฟาคนครึ่งม้า(4.37 ปีแสง)
ระบบดาวเคราะห์ที่ใกล้ที่สุดที่รู้จักกัน	ระบบอัลฟาคนครึ่งม้า (4.37 ปีแสง)
ระบบดาวเคราะห์
กึ่งแกนหลักของเปลือกนอก ดาวเคราะห์ (เนปจูน)	4.503 พันล้านกิโลเมตร (30.10AU)
ระยะห่างจากแถบไคเปอร์หน้าผา	50 AU
จำนวน ดาว	1 ดวง ดวงอาทิตย์
จำนวน ดาวเคราะห์	8 ดวง ดาวพุธ, ดาวศุกร์, โลก, ดาวอังคาร,ดาวพฤหัสบดี, ดาวเสาร์, ดาวยูเรนัส, ดาวเนปจูน
จำนวนดาวเคราะห์แคระที่รู้จักกัน	5 (IAU) ซีรีส, ดาวพลูโต, เฮาเมอา, มาคีมาคี, อีริส และหลายร้อยดวงอื่น ๆ[1]
จำนวนบริวารที่รู้จักกัน	406 ดวง (176 ของดาวเคราะห์[2]และ 230 ของดาวเคราะห์น้อย[3])
จำนวนดาวเคราะห์น้อยที่รู้จักกัน	603,057 ดวง (จากข้อมูลเมื่อ 2013-01-10)[2]
จำนวนดาวหางที่รู้จักกัน	3,184 ดวง (จากข้อมูลเมื่อ 2013-01-10)[2]
จำนวนดาวเทียมรอบที่ระบุ	19 ดวง
วงโคจรเกี่ยวกับศูนย์กลางดาราจักร
Inclination ofinvariable plane to the galactic plane	60.19° (ecliptic)
ระยะทางไปยังศูนย์กลางทางช้างเผือก	27,000±1,000 ปีแสง
ความเร็วโคจร	220 กิโลเมตรต่อวินาที
ระยะเวลาการโคจร	225–250 ล้านปี
คุณสมบัติระดับที่เกี่ยวข้อง
ชนิดสเปกตรัม	G2V
แถวน้ำแข็ง	≈5 AU[4]
Distance toheliopause	≈120 AU
รัศมีทรงกลมเนินเขา	≈1–2 ปีแสง

บทความนี้ใช้ระบบคริสต์ศักราช เพราะอ้างอิงคริสต์ศักราชและคริสต์ศตวรรษ หรืออย่างใดอย่างหนึ่ง

ระบบสุริยะ (อังกฤษ: Solar System) ประกอบด้วยดวงอาทิตย์และวัตถุอื่น ๆ ที่โคจรรอบดวงอาทิตย์เนื่องจากแรงโน้มถ่วง ได้แก่ ดาวเคราะห์ 8 ดวงกับดวงจันทร์บริวารที่ค้นพบแล้ว 166 ดวง^[5] ดาวเคราะห์แคระ 5 ดวงกับดวงจันทร์บริวารที่ค้นพบแล้ว 4 ดวง กับวัตถุขนาดเล็กอื่น ๆ อีกนับล้านชิ้น ซึ่งรวมถึง ดาวเคราะห์น้อย วัตถุในแถบไคเปอร์ ดาวหาง สะเก็ดดาว และฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์

โดยทั่วไปแล้วจะแบ่งย่านต่าง ๆ ของระบบสุริยะ นับจากดวงอาทิตย์ออกมาดังนี้คือ ดาวเคราะห์ชั้นในจำนวน 4 ดวง แถบดาวเคราะห์น้อย ดาวเคราะห์ขนาดใหญ่รอบนอกจำนวน 4 ดวง และแถบไคเปอร์ซึ่งประกอบด้วยวัตถุที่เย็นจัดเป็นน้ำแข็ง พ้นจากแถบไคเปอร์ออกไปเป็นเขตแถบจานกระจาย ขอบเขตเฮลิโอพอส (เขตแดนตามทฤษฎีที่ซึ่งลมสุริยะสิ้นกำลังลงเนื่องจากมวลสารระหว่างดวงดาว) และพ้นไปจากนั้นคือย่านของเมฆออร์ต

กระแสพลาสมาที่ไหลออกจากดวงอาทิตย์ (หรือลมสุริยะ) จะแผ่ตัวไปทั่วระบบสุริยะ สร้างโพรงขนาดใหญ่ขึ้นในสสารระหว่างดาวเรียกกันว่า เฮลิโอสเฟียร์ ซึ่งขยายออกไปจากใจกลางของแถบจานกระจาย

ดาวเคราะห์ชั้นเอกทั้ง 8 ดวงในระบบสุริยะ เรียงลำดับจากใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดออกไป มีดังนี้คือ ดาวพุธ ดาวศุกร์ โลก ดาวอังคาร ดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ ดาวยูเรนัส และดาวเนปจูน

นับถึงกลางปี ค.ศ. 2008 วัตถุขนาดย่อมกว่าดาวเคราะห์จำนวน 5 ดวง ได้รับการจัดระดับให้เป็นดาวเคราะห์แคระ ได้แก่ ซีรีสในแถบดาวเคราะห์น้อย กับวัตถุอีก 4 ดวงที่โคจรรอบดวงอาทิตย์อยู่ในย่านพ้นดาวเนปจูน คือ ดาวพลูโต (ซึ่งเดิมเคยถูกจัดระดับไว้เป็นดาวเคราะห์) เฮาเมอา มาคีมาคี และ อีรีส

มีดาวเคราะห์ 6 ดวงและดาวเคราะห์แคระ 3 ดวงที่มีดาวบริวารโคจรอยู่รอบ ๆ เราเรียกดาวบริวารเหล่านี้ว่า "ดวงจันทร์" ตามอย่างดวงจันทร์ของโลก นอกจากนี้ดาวเคราะห์ชั้นนอกยังมีวงแหวนดาวเคราะห์อยู่รอบตัวอันประกอบด้วยเศษฝุ่นและอนุภาคขนาดเล็ก

สำหรับคำว่า ระบบดาวเคราะห์ ใช้เมื่อกล่าวถึงระบบดาวโดยทั่วไปที่มีวัตถุต่าง ๆ โคจรรอบดาวฤกษ์ คำว่า "ระบบสุริยะ" ควรใช้เฉพาะกับระบบดาวเคราะห์ที่มีโลกเป็นสมาชิก และไม่ควรเรียกว่า "ระบบสุริยจักรวาล" อย่างที่เรียกกันติดปาก เนื่องจากไม่เกี่ยวข้องกับคำว่า "จักรวาล" ตามนัยที่ใช้ในปัจจุบัน